تو این بخش از آموزش زبان Go، میریم سراغ مفاهیم پایهای و مهمی مثل ساختار کلی برنامه، تعریف متغیر، انواع دادهها و نحوه استفاده از اپراتورها. اگه بخش قبل رو خونده باشی، حالا وقتشه اولین کدهای واقعی Go رو با درک کامل بنویسی
هر برنامه Go از یک پکیج اصلی (معمولاً main) شروع میشه و یه تابع اصلی به اسم main() داره که نقطه شروع برنامهست.
مثال:
package mainimport "fmt"func main() {fmt.Println("سلام گو!")}
توضیح:
package main: مشخص میکنه این فایل یه برنامه اجراییه، نه یه کتابخونه.
import "fmt": پکیج استاندارد برای کار با ورودی/خروجی متنی.
func main(): تابع اصلی که برنامه از اینجا شروع به اجرا میکنه
var):var age int = 25
یا با infer کردن نوع:
var name = "Ali"
یا کوتاهتر با := (فقط داخل توابع مجازه):
message := "سلام دنیا"
const pi = 3.14
ثابتها بعد از تعریف نمیتونن مقدار جدید بگیرن
Go یک زبان strongly typed هست، یعنی همه چیز باید نوع مشخص داشته باشه. اینم پرکاربردترین تایپها:
int, int8, int16, int32, int64: اعداد صحیح با سایزهای مختلف
uint, uint8, uint16, ...: اعداد صحیح بدون علامت
float32, float64: اعداد اعشاری
string: رشته متنی
bool: مقدار بولی (true یا false)
byte: معادل uint8، معمولاً برای کار با داده باینری
rune: کاراکتر یونیکد (معادل int32)
مثال:
var name string = "Reza"var age int = 30var price float64 = 19.99var active bool = true
Go از اپراتورهای آشنا و استانداردی پشتیبانی میکنه:
+ - * / %
== != > < >= <=
bool):&& || !
= += -= *= /= %=
اولویت بهصورت ریاضیاتی رعایت میشه. مثلاً * و / بالاتر از + و - هستن. میتونی از پرانتز برای کنترل ترتیب استفاده کنی.
تو بخش بعدی، سراغ توابع، شرطها و حلقهها میریم تا کمکم به ساخت برنامههای واقعی نزدیک بشیم.