مبانی اولیه پایتون (بخش دوم)

نوع داده None

در پایتون، None نشان‌دهنده‌ی "عدم وجود مقدار" است. وقتی متغیری مقدار None داشته باشد، یعنی هنوز به آن مقداری اختصاص داده نشده یا نتیجه‌ای از یک عمل محاسبه نشده است. این نوع داده معمولاً به عنوان مقدار اولیه یا نشان‌دهنده‌ی خالی بودن یک متغیر در توابع استفاده می‌شود.

مثال:

result = None
if result is None:
print("نتیجه هنوز محاسبه نشده است.")

عملیات روی متغیرها (تخصیص، تغییر مقدار)

متغیرها در پایتون مانند جعبه‌هایی هستند که اطلاعات را ذخیره می‌کنند. شما می‌توانید به هر متغیر مقداری اختصاص دهید و در هر لحظه مقدار آن را تغییر دهید.

تخصیص مقدار به متغیر:

برای ایجاد یک متغیر کافیست یک نام انتخاب کنید و با استفاده از علامت = مقدار مورد نظر را به آن اختصاص دهید.

name = "Sara"  # تخصیص رشته "Sara"

age = 30       # تخصیص عدد صحیح 30

تغییر مقدار متغیر:

می‌توانید هر زمان مقدار یک متغیر را تغییر دهید.

age = 30

print(age)   # خروجی: 30

age = 31

print(age)   # خروجی: 31

این انعطاف‌پذیری به شما کمک می‌کند تا بتوانید در طول اجرای برنامه، مقادیر را به‌روزرسانی و تغییر دهید.

دریافت ورودی از کاربر و نمایش خروجی (input و print)

ارتباط با کاربر یکی از جنبه‌های حیاتی در برنامه‌نویسی است. پایتون ابزارهایی ساده و قدرتمند برای دریافت ورودی از کاربر و نمایش خروجی ارائه می‌دهد.

دریافت ورودی با input:

تابع input() به کاربر اجازه می‌دهد تا داده‌ای را وارد کند. هر داده‌ای که از طریق این تابع دریافت می‌شود، به صورت رشته (str) است.

user_name = input("لطفاً نام خود را وارد کنید: ")

print("سلام", user_name)

نمایش خروجی با print:

تابع print() برای نمایش اطلاعات روی صفحه (کنسول) استفاده می‌شود. می‌توانید چندین مقدار را با هم چاپ کنید.

age = 25

print("سن من", age, "سال است.")

همچنین می‌توانید از قالب‌بندی رشته‌ها (مانند f-string) برای خواناتر کردن خروجی بهره ببرید:

name = "Ali"

age = 28

print(f"نام من {name} و سن من {age} سال است.")

با تسلط بر مفاهیم None، عملیات روی متغیرها و ورودی/خروجی، شما پایه‌ای قوی برای نوشتن برنامه‌های کاربردی در پایتون خواهید داشت. این مفاهیم، ستون‌های اصلی برنامه‌نویسی هستند که در ادامه به مباحث پیشرفته‌تر می‌پردازیم.